OGONEK Specjalistyczna Przychodnia Weterynaryjna dla Małych Ssaków

Są miejsca, do których trafia się ze strachem, a wychodzi z czymś dużo cenniejszym niż spokój — z poczuciem, że moje małe stado jest tutaj naprawdę w dobrych rękach. Przyjeżdżałyśmy tu z historiami trudnymi, czasem bardzo ciężkimi. Fifi — ze skrętem wątroby, kiedy liczyła się każda chwila. Dziś wraca do siebie. Jinx — znaleziona kiedyś na ulicy, z potwornie poranionym uchem, z raną tak dużą, że trudno było uwierzyć, że da się to jeszcze uratować. A jednak się udało. Jest też Jajo, Złote Jajo, stały bywalec, z wadą zgryzu, który bez opieki stomatologicznej żyłby krócej i na pewno w bólu. Dzięki regularnym korektom może po prostu żyć… normalnie i czarować wszystkich odwiedzających nas znajomych swoją osobowością. Nie piszę tego jako „klientka”. Piszę to jako ktoś, kto wiele razy siedział w poczekalni z gulą w gardle i wychodził z nadzieją. Tak, leczenie zwierząt kosztuje. Czasem dużo i nieraz trzeba bylo wygrzebywać zaskórniaki. Ale to my ponosimy za nie odpowiedzialność — i warto o tym pamiętać, zanim zaprosi się zwierzę do swojego domu. Dziękuję całemu zespołowi Ogonka. Za wiedzę, za cierpliwość, za spokój i za to, że za każdym razem staracie się pomóc jak najlepiej potraficie.

Chcę podzielić się historią, która wciąż rozrywa mi serce. Przez 3 miesiące leczyliśmy moją chomiczkę syryjską Mimi w tej klinice. Początkowo personel wydawał się kompetentny i empatyczny. Trafiliśmy do pana Tymoteusza Klimińskiego z ropomaciczem. Gdy leczenie farmakologiczne przestało działać, zdecydowaliśmy się na operację. Zabieg przeszedł normalnie i zabraliśmy Mimi do domu.W 5. dobie po operacji jej stan się pogorszył - stała się apatyczna i mniej jadła. Pojechaliśmy na wizytę, bo następnego dnia musieliśmy wyjechać z Polski. Mimi ważyła wtedy 97g. Pan Tymoteusz opisał w karcie, że chomik ciężko oddycha, ma bolesny brzuch, a z dróg rodnych wciąż (!!!) wydostaje się ropa. Na moją prośbę o hospitalizację (mieliśmy zorganizowaną opiekę do domu, ale nie fachową pomoc lekarską) lekarz odpowiedział, że „nie widzi powodu”, a Mimi „nie wygląda na chomika wymagającego hospitalizacji”. Posłuchaliśmy lekarza. Podczas naszej nieobecności Mimi przestała jeść. W 8. dobie trafiła do kliniki na CITO w drgawkach. Inna lekarka stwierdziła, że Mimi ma pusty przewód pokarmowy i jest skrajnie odwodniona. Powiedziała, że zostanie umieszczona w inkubatorze i będziemy obserwować dynamikę jej poprawy. Później dostałam telefon z informacją, że poprawa jest niewielka i propozycję rozważenia eutanazji. Przez telefon! Jak o czymś takim można mówić przez telefon??? Wieczorem odebraliśmy malutką z inkubatora. Jej waga spadła z 103g (po operacji) do 83g. W domu podawaliśmy jej kaszkę dla dzieci i pilnowaliśmy żeby piła wodę. Następnego dnia inna lekarka zrezygnowała z kroplówki, by „jej nie męczyć”, twierdząc, że przewód pokarmowy jest już pełny i już nie jest odwodniona. I że powinniśmy dać jej trochę czasu. Następnego dnia mieliśmy przyjechać na zdjęcie szwów (10. dzień po operacji). Zapytaliśmy, czy nie lepiej przyjechać na zdjęcie szwów za kilka dni, żeby Mimi mogła trochę odpocząć i dojść do siebie, ale powiedziano nam, że trzeba to zrobić jutro.Rano w 10. dobie Mimi była jeszcze chudsza. Wieczorem pan Tymoteusz, mimo jej stanu, i tak zdecydował się zdjąć szwy - robił to bez żadnego znieczulenia. Dopiero POTEM zmierzył temperaturę (33 stopnie) i glukozę (22), które były krytyczne. Gdy zaczęła walczyć o oddech, podjęto reanimację, ale moja malutka już nie miała sił, by z nami zostać. W ten wieczór nas opuściła. Waga końcowa: 77g. Mimo że leczenie było zmieniane, okazało się nieskuteczne. Pozostaje mnóstwo pytań: dlaczego mimo duszności i ropy w 5. dobie odmówiono hospitalizacji? Dlaczego męczono ją zdejmowaniem szwów w tak skrajnym stanie? Ludzie ufają ekspertom, a my w naszej walce nie otrzymaliśmy wsparcia od osób, które miały bezpośredni wpływ na jej życie. Moja Mimi odeszła w wieku 1 rok, 5 miesięcy i 8 dni. Była bardzo aktywna, mądra i tak długo i dzielnie trzymała się życia…

Chciałabym z całego serca podziękować i polecić każdemu właścicielowi tą przychodnie, do której chodzimy od lat. Merci ma prawie 9 lat, a ta klinika towarzyszy nam przez całe jej życie. Od drobnych infekcji, aż po skomplikowane operacje - zarówno wtedy, gdy miała 2 latka, jak i teraz, jako prawie 9-letnia seniorka. Za każdym razem czuliśmy się wspaniale zaopiekowane. Każdy pracownik - od lekarzy po techników i recepcjonistów - ma ogromne serce i wiedzę. Wszyscy są otwarci i chętni, by wszystko wyjaśnić a przy tym po prostu ludzcy, pełni miłości do zwierząt oraz zrozumienia chociażby do emocji właściciela (no nie raz płakałam gdy było z Merci gorzej, a czułam że mam na to przestrzeń). To dzięki nim i szczególnie dzięki Pani Milenie, która przeprowadziła te kluczowe operacje, mamy tak wiele wspaniałych lat razem. Z całego serca polecam tę klinikę – to miejsce, które daje nadzieję, wsparcie i poczucie że trafiło się pod najlepsze skrzydła ❤️

Dziękuję Ogonkowi za uratowanie szczurków po zatruciu! Pracują tam cudowne osoby, widać że wiedzą co robią i kochają zwiarzaki. Szczurki już mają się o wiele lepiej 💕 Dziękuję!

Byłam na wizycie ze szczurem u p. Przemysława Pyszlaka, szczur ma guza przysadki, potrzebował leku na owe schorzenie i spiłowania zębów, które zaczęły mu przerastać jako uboczne następstwo choroby. Zabieg miał ponoć potrwać krótko, zgodziłam się bez wahania na kolejną korektę zębów (pani Niemczyk, u której byliśmy poprzednio, wykazała się pełnym profesjonalizmem i bardzo pomogła zwierzakowi, spiłowanie zębów jak i podane preparaty sprawiły, że szczur z dnia na dzień czuł się coraz lepiej, uważam, że Pani to naprawdę właściwa osoba na właściwym miejscu). Po dłuższym oczekiwaniu dostałam informację, że zwierzak zaczął się wybudzać podczas sedacji, bo pan nie dopilnował jego stanu uśpienia i zranił mu poważnie język wiertłem. Widzę na stronie lecznicy, że lekarz jest ledwo co po studiach, więc rozumiem kwestię niezbyt dużego doświadczenia, ale jednak przyszłam po nieskomplikowaną usługę do lecznicy specjalizującej się w opiece nad małymi zwierzętami, a nie żeby zafundować weterynarzowi praktykę, która najprawdopodobniej bezpowrotnie okaleczyła pupila. Wolałabym usłyszeć zwyczajnie, że pan nie potrafi przeprowadzić zabiegu i wrócić do domu. Dostałam od razu podczas wizyty ofertę eutanazji z racji na poważne okaleczenie, lecz odmówiłam, gdyż zwierzak przed wizytą czuł się naprawdę dobrze i wierzyłam, że coś uda mi się ugrać. Pan po wyrządzonej szkodzie był roztrzęsiony, nie potrafił profesjonalnie odpowiedzieć na pytania, jak z takim urazem teraz mam karmić szczura, dostałam też informację, że leki lepiej byłoby podawać iniekcyjnie, po czym ostatecznie i tak wypisał leki doustne. Koszty wizyty zostały mi zrekompensowane, ale to absolutne minimum przy takiej szkodzie dla wybielenia wizerunku. Nie polecam wspomnianego weterynarza.